Budzić zachwyt pięknem Boga
i tęsknotę za Nim!

S. ANNA M. PUDEŁKO AP

Obraz dla artykułu: Budzić zachwyt pięknem Boga i tęsknotę za Nim!

Po co w Kościele są siostry zakonne? Czy to nie przeżytek? Po co zakładać niemodny strój zwany popularnie habitem, zostawiać dom, rodzinę, może i życiowe pasje? Czyż podobnych rzeczy nie mogą czynić zaangażowani świeccy chrześcijanie? Być może posługi charytatywne, edukacyjne, kulturowe, świeccy zaangażowani w życie Kościoła uczynią o wiele lepiej od osób zakonnych. Życie zakonne to nie jest jedynie poświęcenie siebie jakiemuś dziełu czy misji w Kościele, to coś o wiele głębszego!

Kilka lat temu znalazłam piękną myśl, która stała się dla mnie swoistą definicją życia konsekrowanego: „Konsekrowani, to ludzie przynagleni palącym pragnieniem bliskości Chrystusa, zafascynowani Chrystusem do tego stopnia, że wobec perspektywy bliskości z Nim, wszystko inne staje się mało ważne”. (List KEP na 2 II 2012)

Życie konsekrowane to budowanie szczególnej więzi z Chrystusem! Posługa i misja wypływają właśnie z relacji bliskości z Nim!

Jest jeszcze inna piękna definicja, którą odkryłam dzięki św. Janowi Pawłowi II, a która dodała mi skrzydeł w przeżywaniu mojej konsekracji właśnie jako kobiety w Kościele. Papież mówił tak w adhortacji Vita Consecrata: „Zadanie powierzone życiu konsekrowanemu polega na pokazywaniu, że Wcielony Syn Boży… jest nieskończonym pięknem, które samo jest zdolne zaspokoić wszystkie pragnienia ludzkiego serca” (VC 16). Odkrywać piękno Boga i ukazywać je innym – to jest coś, co mnie porusza do głębi, bo jak każda kobieta, jestem wrażliwa na piękno! Wierzę głęboko, że to szczególne zadanie dla kobiet, które chcą naśladować Jezusa czystego, ubogiego i posłusznego. Papież dodaje jeszcze: „Życie konsekrowane staje się jednym z widzialnych śladów, które Trójca Święta pozostawia w historii, aby wzbudzić w ludziach zachwyt pięknem Boga i tęsknotę za Nim” (VC 20).

PEŁNY ARTYKUŁ PRZECZYTASZ
W PAPIEROWYM WYDANIU “RYCERZA NIEPOKALANEJ”